De dagen nadat Frans Schaddelee overleden was...

 

Het was hier woensdagmorgen na zessen toen de telefoon ging en Eduard me vertelde dat Frans was overleden. Die Nederlandse dinsdagmorgen werd ik wel even heel stil en kon het niet begrijpen....heb heel eventjes ook met Jannie en ik meen Addie gepraat....Daarna pakte ik m`n fiets en ging naar de dichtsbijzijnde winkel om een internationale telefoon kaart te kopen,die op dat moment net verlopen was..Het was een mooie blauwe lucht op een zomerse dag,maar ik voelde me zo intens leeg....ineens zag ik de jonge Frans weer voor me vol enthousiasme...k` hoorde hem nog zo zeggen...Kom an nog eem de tegenan...`k zag ook al z`n familie leden weer voor m`n geestigoog....`k Werd me bewust hoe bijzonder alles altijd geweest was....Het was ook een ontzettend vreemd gevoel in dat voor mij op dat moment toch wel verre AustraliŽ van m`n geboorteland Nederland...`k Kon niet eventjes Twents kuieren en met alle goede en aardige mensen die ook hier wonen....`k Voelde me toch ver weg en wou werkelijk dat ik maar eventjes in Enschede kon zijn ....Thuis gekomen was ik nog net bijtijds om Caroline te condoleren en ook via haar Erik die ik nooit persoonlijk heb kunnen bereiken....


Het zou nog een paar dagen duren voordat er afscheid van Frans zou worden genomen door iedereen en ik denk dat dat voor iedereen de moeilijkste dagen zijn geweest...`k Besefte mezelf ook hoe bijzonder de band van iedereen van The Rabbits met elkaar is....zo speciaal...nu dan ga je toch denken van hoe kan ik Frans nu eren....De hele week heb ik zowel instrumentaal en een beetje met stem veel oude nummers van The Hollies en The Bee Gees gespeeld...die enthousiaste tijd kwam weer naar boven....Eerst had ik die gevoelens van `k wil niets doen, en toen kwam dat gevoel van ja `k doe alles ter ere voor Frans....heb ook weer op straat gespeeld....en de zaterdag de dag van het afscheid van Frans hadden Gaylene en ik al lang van te voren het plan om uit te gaan en dan komt er zoiets van kan ik dat nu wel doen....maar wij hadden dat al lang van te voren gepland omdat Gaylene haar dochter naar een speciale opvang gaat en dat ons uitje.is...en ik wilde haar ook absoluut niet teleur stellen.....Die zaterdag morgen vroeg was er een telefoon op de voice mail van Hannie Duivelaar....Zo bijzonder met de mededeling dat ik kon bellen als ik het emotioneel moeilijk zou hebben....Heel bijzonder erg gewaardeerd.... en toch was alles zo anders in die dagen....`k Vroeg mezelf soms af of ik hier nog wel wou zijn...`k Wilde zo graag eventjes bij Frans zijn ...als ik hem af en toe belde na het overlijden van Eleonore klonk die gemoedelijke rustig vertrouwde stem... van een ware vriend die heel sterk in het dragen was wat in hem overkomen was in m`n oren .... en toen hij later Caroline ontmoette kon je voelen dat er een soort spanning van hem af was ....hij begon weer te leven....het leven had weer inhoud voor hem....

Die zaterdag heb ik de gitaar met me meegenomen en heb de gehele dag ter ere voor hem gespeeld....Wij waren aan het strand `s avonds en toen ik die volle maan zag heb ik zachtjes voor Frans m`n afscheidslied gespeeld. Een originele song, die ik op diverse gelegenheden zoals m`n eigen vroegere huwelijk, een vriend's huwelijk, een andere begravenis alhier, een lied waarvan ik het refrein gemaakt heb in een El Al vliegtuig toen ik met Eduard m`n zuster Carla in New York bezocht omdat ik zo verliefd werd op een IsraŽlische vrouw die in New York woonde....de verzen heb ik in Israel gemaakt in 1989.....
Toen ik die avond een paar uur voor het afscheid nemen....daar even met mezelf zat, werd ik me intens bewust hoe betrekkelijk relatief het leven eigenlijk wel is....`k Hoorde flarden van stemmen in de wind...die grote ronde maan in de donkere lucht boven het ruisen van het water en de wind....die ik nog kon voelen en waarvan ik me bewust was dat Frans dat niet meer kon en toch was hij daar bij me....ook beseffende dat er eeuwig leven is voor mij in die zin, dat m`n vader en moeder er al waren voor m`n geboorte en dat `k zelf nog steeds hier mag zijn, na hun heen gaan....
Nadat Gaylene mij even met mezelf liet zitten zong ik de woorden van die song speciaal voor Frans:
                                                  
                                                                  Thank God for the living
 
Hear the wind whispers long the leaves, of the trees and it`s breath....tells us ev`rywhere....love can be in the air
Hear the winds playing with the seas,waves created rolling to be free....tells us ev`rywhere.....love can be in the air
 
i Thank God for the living....thank God for the giving....with Glory Halelujah
i Thank God for the living....thank God for the living....with Glory Halelujah
The sun beams for ev`ryone,the moon shines and the stars twinkle
Universal breathing ev`rywhere ...love can be ev`rywhere....
 
Hear a bird whistles nice a tune...Time has learned ,next second will be soon
Tells us ev`rywhere...love can be ev`rywhere....
 
i Thank God for the living ...thank God for the giving....with Glory Halelujah....
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Daarna gingen we met de trein .....in de trein kon ik de tijd in de gaten houden....en was me bewust van het afscheid van Frans....
Toen we thuis kwamen was er op m`n voice mail weer de vertrouwde stem van Hannie ....
 
De volgende morgen...de zondag belden Hannie en Siem me weer, wat ik geweldig fijn heb gevonden......die zondagavond heb ik zoveel mogelijk met iedereen van The Rabbits gebeld en zei ik tegen Jannie dat ik het best eens zou kunnen opschrijven wat Jannie een goed idee vond.... toch was ik er nog niet klaar voor en ja het was zo gevoelig toen direct na de tijd...
 
Hier zijn  alsnog m`n weer opnieuw beleefde .dagen....ter nagedachtenis van Frans.Schaddelee....
 
                                                                                                                                            
 
                                                                                                                                                Herman Hanauer.